Cyprian Kamil Norwid

norwidPoeta, prozaik, dramatopisarz, publicysta, rzeźbiarz, malarz.

Urodził się 24 września we wsi Laskowo-Głuchy pod Radzyminem w rodzinie szlacheckiej.

Na chrzcie otrzymał imiona Cyprian Ksawery Gerard Walenty. Imię Kamil wybrał do bierzmowania, na pamiątkę nieszczęśliwej miłości.

Lata szkolne spędził w Warszawie. Będąc samoukiem o uzdolnieniach literackich, plastycznych, szybko zdobył uznanie w środowisku literackim tzw. Cyganerii warszawskiej. W 1842 r. wyjechał z Polski, żeby podjąć studia we Włoszech. Tak rozpoczął się okres czterdziestoletniej tułaczki po świecie.

W 1846 r. spędził miesiąc w więzieniu w Berlinie, gdyż oskarżono go o działalność na rzecz wydarzeń rewolucyjnych w kraju. Tam nabawił się postępującej głuchoty. W 1849 r. osiadł w Paryżu, marząc jednak o poszukiwaniu szczęścia w Ameryce lub Azji. W tym okresie poznał Słowackiego, Chopina. Żył w biedzie, miał kłopoty z publikowaniem. Oświadczył się Marii Trębickiej, przyjaciółce swej pierwszej miłości – Marii Kalergis, ale dostał kosza. Rozczarowany myślał o wstąpieniu do zakonu zmartwychwstańców, ale ostatecznie w 1852 r. wyjechał do Ameryki. Tam zarabiał na życie rysunkiem i rzeźbą. Po roku, nie zrobiwszy kariery, ale będąc pierwszym polskim romantykiem, który widział Amerykę, wrócił do Paryża. Rozpoczął się okres zabiegania o publikację utworów i wystawy dzieł plastycznych.

Ostatnie lata życia spędził w polskim przytułku dla emigrantów w Ivry pod Paryżem. Zmarł 23 maja 1883 r. Jego prochy spoczywają na cmentarzu w Montmorency, w zbiorowym grobie.

Był autorem wierszy lirycznych, poematów, dramatów, traktatów, nowel; tłumaczem utworów Dantego, Byrona i Szekspira. Jego twórczość została odkryta i wydana dopiero w okresie Młodej Polski przez Zenona Przesmyckiego – „późnego wnuka”. Z tego okresu pochodzi legenda Norwida jako poety tragicznego

Accessibility
Zamknij
Dla gimnazjalistów